Uit de serie: Niet alle foto’s lukken (en dat is ook oké)
De imperfecte pracht van het Hogeland. Soms heb je zo’n beeld in je hoofd. Je rijdt door het Groninger land, de zon zakt langzaam richting de horizon en het goudgele gerst staat erbij om door een ringetje te halen. Het decor? Het prachtige silhouet van Eenrum, met de iconische kerktoren en de korenmolen de Lelie op de achtergrond.
Je stelt je camera in, knielt in de berm, negeert de brandnetels en drukt af. Thuis achter de computer trek je het SD-kaartje leeg en dan denk je: “Mwah, niet helemaal wat ik voor ogen had.”
De strijd met de scherpte
Soms wil je té veel tegelijk. Je wilt de textuur van het landschap, de diepte van het veld én die schitterende toren en molen van Eenrum vangen. Maar de wind speelt met de halmen, de focus ligt net een millimeter te ver naar voren, of die ‘creatieve’ waas op de voorgrond is net iets meer ‘irritante vlek’ geworden dan gepland.
De imperfecte pracht van het Hogeland. Waarom toch laten zien
Waarom ik deze foto’s tóch laat zien? Omdat Groningen ook in de ‘mislukte’ momenten prachtig is. Omdat fotografie gaat over proberen, kijken en weer opnieuw beginnen. En eerlijk is eerlijk: zelfs een onscherp Eenrum tussen het wuivende gerst straalt nog steeds die typische Groningse rust uit.
Voilà. Niet perfect, wel echt. Net als de natuur zelf.
Meer zien van Eenrum: Dorpsgezicht van Eenrum een stukje geschiedenis
